donacjomaty - darowizny na cele kultu religijnego

darowizny na cele kultu religijnego

taka darowizna to tzw. coniedzielna „taca” czy chociażby zbiórka na budowę/remont kościoła, inwestycyjna, darowizna na kwiaty do kościoła, remont organów, wymianę ogrzewania, naprawę pękniętej posadzki, wymianę okien, itp

donacjomaty - darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze kościoła lub kościelnych osób prawnych

darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze kościoła lub kościelnych osób prawnych

taka darowizna wspomaga np. przyparafialną kuchnię dla bezdomnych, świetlicę, fundację czy inne parafialne dzieło

donacjomaty - darowizny na konkretny cel

darowizny na konkretny cel

taka darowizna ma w założeniu wykraczać poza parafialne potrzeby, koordynować akcje o większym terytorialnym charakterze, np. darowizny na rzecz diecezjalnego Cartitas, które koordynuje zbiórkę dla pokrzywdzonych przez klęski żywiołowe, powodzian, pogorzelców, zbiórka na budowę kościoła w diecezji, pomoc humanitarna, na wyjazd wakacyjny dzieci z ubogich rodzin w danej parafii/diecezji.

Składając ofiarę dokonujemy w gruncie rzeczy darowizn. Świadczymy bowiem na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Brak jest świadczenia wzajemnego.

Nie ulega wątpliwości, że w praktyce składa się najczęściej ofiary pieniężne. Zadaniem DONACJOMATÓW jest umożliwienie świadczenia w formie bezgotówkowej, w odpowiedzi na zmieniający się, także i w Polsce, rynek płatniczy.

W ocenie pomysłodawców DONACJOMATÓW znakiem czasu jest powolne odejście od tradycyjnych, gotówkowych form wsparcia kościelnych osób prawnych. DONACJOMATY mają zatem służyć jako urządzenia umożliwiające dokonanie przysporzenia pieniężnego na rzecz kościelnej osoby prawnej w sposób bezgotówkowy.

Motywy indywidualne dokonywanego przysporzenia nie mają żadnej prawnej doniosłości, gdyż nie odgrywają żadnego znaczenia. Nie jest zatem istotne czy motywacja darczyńcy jest czysto altruistyczna, wynikająca z powinności natury moralnej czy uzasadniona określonymi racjami gospodarczymi.

Składając ofiarę dokonujemy w gruncie rzeczy darowizn. Świadczymy bowiem na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Brak jest świadczenia wzajemnego.

Nie ulega wątpliwości, że w praktyce składa się najczęściej ofiary pieniężne. Zadaniem DONACJOMATÓW jest umożliwienie świadczenia w formie bezgotówkowej, w odpowiedzi na zmieniający się, także i w Polsce, rynek płatniczy.

W ocenie pomysłodawców DONACJOMATÓW znakiem czasu jest powolne odejście od tradycyjnych, gotówkowych form wsparcia kościelnych osób prawnych. DONACJOMATY mają zatem służyć jako urządzenia umożliwiające dokonanie przysporzenia pieniężnego na rzecz kościelnej osoby prawnej w sposób bezgotówkowy.

Motywy indywidualne dokonywanego przysporzenia nie mają żadnej prawnej doniosłości, gdyż nie odgrywają żadnego znaczenia. Nie jest zatem istotne czy motywacja darczyńcy jest czysto altruistyczna, wynikająca z powinności natury moralnej czy uzasadniona określonymi racjami gospodarczymi.

W dalszej perspektywie DONACJOMATY mają służyć dokumentowaniu darowizn z podziałem na darowizny na cele kultu religijnego, na cele charytatywno-opiekuńcze Kościoła (jeśli dana kościelna osoba prowadzi taką działalność) oraz darowizny na konkretny cel, co ma ułatwić skorzystanie z przysługujących ulg podatkowych przy corocznym rozliczeniu PIT.

Na obecnym etapie DONACJOMATY to urządzenia mające dwie funkcjonalności:

  1. Terminale do biur parafialnych umożliwiające składanie ofiar, datków (darowizn) na cele kultu religijnego, w obecności reprezentanta danej kościelnej osoby prawnej (parafii);

  2. Urządzenia z obudową umożliwiające składanie ofiar, datków (darowizn) na cele kultu religijnego, samodzielnie przez darczyńcę w kościołach.

Stosownie do treści z art. 57 Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1989 Nr 29, poz. 154, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 380) kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie duchownych i członków zakonów. Zbiórki te nie wymagają zgłoszenia, jeżeli odbywają się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.

Umocowanie kościelnych osób prawnych do zbierania ofiar (datków zwyczajowo przyjętych) wynika z przepisów prawa. DONACJOMATY umożliwić mają jedynie nową formę takich zbiórek, tj. formę bezgotówkową.

Osoby zaangażowane ponad przeciętną w szeroko pojęte życie Kościoła mogą zadać pytanie, skądinąd słuszne, o możliwość przekazywania darowizny na cele kultu religijnego z poleceniem sprawowania sakramentów przez duchownego (np. odprawienia Mszy św. w konkretnej intencji). Darczyńca może wszak włożyć na obdarowanego obowiązek oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem (polecenie). Nie ulega wątpliwości, że takie cywilistyczne rozumienie darowizny z poleceniem może znaleźć zastosowanie na gruncie użytkowania DONACJOMATÓW czy, w szczególności, w przypadku użytkowania DONACJOMATÓW, jako terminali w kancelariach parafialnych.

Uznać jednak należy, że dokonanie darowizny z poleceniem (czyli włożeniem na obdarowanego obowiązku oznaczonego działania lub zaniechania, bez czynienia kogokolwiek wierzycielem, np. poleceniem odprawienia Mszy św. w konkretnej intencji czy poleceniem sprawowania sakramentów przez konkretnego duchownego, np. chrztu czy pogrzebu) nie zmienia istoty darowizny jako czynności pod tytułem darmym. Możliwość osiągnięcia w przyszłości korzyści z faktu dokonania darowizny nie przekreśla nieodpłatnego charakteru świadczenia (zob. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r. III SA/Wa 1126/13 oraz Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, 11 lutego 2016 r., ITPB2/4511-1068/15/TJ).

Dodatkowo argumentację powyższą wzmacnia fakt obowiązującego prawa Kościoła Katolickiego. I tak kan. 947 Kodeksu prawa kanonicznego z 1983 r. Stanowi on, że od ofiar mszalnych należy bezwzględnie usuwać wszelkie pozory transakcji lub handlu. Kanon ten należy odczytać w świetle kan. 945 § 1 i 2, zgodnie z którymi z uznanym zwyczajem Kościoła, każdy kapłan celebrujący lub koncelebrujący Mszę św. może przyjąć ofiarę złożoną, aby odprawił Mszę św. w określonej intencji. Usilnie zaleca się jednak kapłanom, ażeby także nie otrzymawszy ofiary odprawiali Mszę św. w intencji wiernych, zwłaszcza ubogich.

Nie jest zatem tak, że warunkiem bezwzględnym dla sprawowania Eucharystii przez konkretnego kapłana w konkretnej intencji konieczny jest jej „zakup”, bo to wprost sprzeciwia się z przepisom kodeksu prawa kanonicznego, a niezłożenie ofiary nie jest równoznaczne z tym, że Mszy św. w danej intencji nie będzie.

Podobnie sytuacja ma się z innymi sakramentami. W świetle kan. 848 oprócz ofiar określonych przez kompetentną władzę kościelną, szafarz nie może domagać się niczego za udzielanie sakramentów, przy czym potrzebujący nie powinni być pozbawieni pomocy sakramentów z racji ubóstwa.

Powyższe należy zatem interpretować w ten sposób, że darowizna na cele kultu religijnego dokonywana z użyciem DONACJOMATÓW w kościołach lub przy pomocy terminala płatniczego w kancelarii parafialnej, nawet gdy w swej istocie jest ofiarą za Mszę św. czy ofiarą złożoną na sprawowanie konkretnego sakramentu nie pozbawia tej ofiary z założenia charakteru darowizny.

Jak działa donacjomat?

Darczyńca na początek ma na ekranie DONACJOMATU wybór kwoty wsparcia* danej kościelnej osoby prawnej:

    1. 1 zł;

    2. 2 zł;

    3. 5 zł;

    4. inna kwota (edytowalna za pomocą PIN Padu)

[*dana kościelna osoba prawna może różnie ustawić dedykowane kwoty wsparcia]

Ma na celu potwierdzenie wybranej przez darczyńcę kwoty.

Ma na celu dokonanie autoryzacji transakcji po zatwierdzeniu kwoty wsparcia i dokonanie „płatności” – zbliżeniowo albo za potwierdzeniem przez PIN.

Jest podziękowaniem za złożoną ofiarę.